Goniec

Goniec

W dawnej grze o nazwie Czaturanga, która oddawała strukturę i strategię walk indyjskiej armii, figura ta przedstawiona była jako słoń w wojennej uprzęży (mowa oczywiście o gońcu). Do dziś w Indiach i Birmie, słoń jest obowiązkową ozdobą każdego kompletu szachów. W Arabii natomiast goniec szachowy miał formę abstrakcyjną i przypominał swoim wyglądem kopułę z dwoma małymi, podobnymi do kłów wypustkami. Nosił też inna nazwę, mianowicie Alfil, która była arabska nazwą słonia. Kiedy szachowy Alfil dotarł do europy, miejsca gdzie wiedza o słoniach była jeszcze znikoma, zaczęto go nazywać inaczej, zależnie od kraju. I tak, we Francji bierka stała się głupkiem, w Anglii biskupem, we Włoszech chorążym, a w Polsce i Niemczech gońcem. Nazwa goniec funkcjonuje do dziś i świetnie przyjęła się w szachach nowoczesnych. Na zmianach w regułach gry również skorzystała sama figura. Wcześniej była to dość słaba bierka, mogąca poruszać się tylko jedno pole po przekątnej. Po zmianie, liczba pól po których mógł poruszać się goniec została nieograniczona.

Ruch Gońca:

Ruch gońca

Możliwości ruchu gońca (w tym przypadku biało polowego)

Bicie gońca

Na przedstawionym przykładzie biały goniec ma możliwość zbicia skoczka, zaś jego czarny kolega – białą wieżę

Posunięcie gońca w porównaniu do skoczka jest łatwe do nauczenia i zapamiętania. Goniec porusza się po przekątnej, w dowolnym kierunku, bez ograniczonej liczy pól. Należy pamiętać, że jest to figura, która nie ma możliwości przeskakiwania innych bierek (tak jak skoczek), więc jeżeli coś stoi na linii ruchu gońca, ten nie ma możliwości przejścia po za tą figurę. Goniec podobnie jak skoczek zaliczany jest do figur lekkich, każdy z graczy ma do dyspozycji po dwa gońce – jeden biało polowy, drugi czarnopolowy. Figury tego typu bardziej sprawdzają się w końcowych fazach gry, kiedy to na szachownicy znajduje się stosunkowo mało bierek i jest po prostu więcej miejsca. Wtedy tez gońce mogą swobodniej poruszać się po polu rozgrywki.